Gewoon maar beginnen.....

Vorige week had ik een telefonisch videobelgesprek met een nog onbekende. Het ging over een vrijwilligersfunctie bij de clientenraad; van de organisatie waar ik hulp heb gekregen; het eerste jaar van mijn Sobere reis.

Deze dame deelde mee; ik zie dat je een blog schrijft; had je gegoogled..... Ik merk dat mensen dit anno nu vaker doen; heb het vaker gehoord. En ergens voelt het kwetsbaar; om meteen zo een gesprek te beginnen. Van de andere kant kunnen dingen maar beter helder zijn. 

Het zegt ook iets over mij; want zelf zou ik het lastig vinden om dat meteen te benoemen. Het voelt een beetje als iemand bespieden.

Anno nu; vraag ik me weleens af waar de anonimiteit gebleven is? En trouwens ik heb erzelf voor gekozen deze Blog te schrijven.

Toch houd ik er ook van om anoniem te zijn. Dat vond ik juist erg prettig aan het wonen in Amsterdam; dat ik nauwelijks bekenden trof.

Een deel in mij wil wel érkenning en herkenning. In de spotlight staan; in het licht. Vanuit het donker naar het licht toe. En het andere deel in mij verstopt zich het liefst achter de gordijnen..... Lekker is dat.....  ;)

Gewoon maar beginnen.....ik weet vaak niet waar te beginnen; zoals bij deze blog; maar ook bij het delen op een meeting. Mijn hoofd voelt chaotisch; er is veel te delen. Maar hoe verpak ik dat begrijpelijk voor andere mensen? Zodat er nog een soort van logica in zit?  En het niet te langdradig wordt.....

Met de billen bloot..... daar zit wel iets..... ik ben opgegroeid in een klein dorpje in Drenthe; en aldaar had ik soms het gevoel dat het hele dorp ons kende. (Mijn zus en ik). Als tweeling val je sowiezo al op; en mijn ouders hadden een winkel in het dorp; vandaar dat veel mensen ons kenden als de dochters van/ -of de tweeling van : Wilkens. Er was ook maar 1 Wilkens in het dorp. 

Destijds vond ik dat niet fijn. Ik was blij :) toen ik op kamers ging in Groningen; en m´n eigen leven vorm kon geven; zonder overal herkent te worden als dochters van. Dat gevoel heb ik nog steeds wel wat merk ik..... 

Gewoon maar beginnen; is vaak wel het ding wat werkt; als ik gewoon maar begin komt er vaak wel wat zinnigs uit ;). En of het nou wel of niet logisch is; so be it!!!

De avonden voor kerst. De korste nacht is geweest..... Dit is niet mijn meest favoriete tijd van het jaar moet ik zeggen..... Kerst met haar ¨verplichtingen¨..... Alhoewel ik ze zelf heb toegezegd; rust er tóch wat druk op. 

Ik herinner me een kerst in Swaziland; een Afrikaan met een prodentsmile en een kerstmuts op; die zei: Merry Christmas. Het was grappig; want erg warm; en uit knowhere kwam deze meneer tevoorschijn. 

Samen met mijn toenmalige vriendinnetje heb ik toen een zalige kerst gehad. Drinkend , zittend op een rots; met foute kerstmuziek op; onder de zon. Heerlijk was het. Geen verplichtingen; en gewoon ZIJN......

Soms mis ik het gevoel van lekker borrelen; zijn; en die knop uitzetten; lekker drinken is dan wat je doet; en verder hoeft er niets meer.....Het licht gaat vanzelf een keer uit....

Wel merk ik dat na 2 jaar kerst vieren in NL het weer tijd wordt voor een reis volgend jaar met Kerst..... Afijn; ik ga de kerst aan....het voelt een beetje als : Bridget Jones.... 46 jaar; single; met kerstrui aan? zoiets? 

Maar ách wat  maakt het ook uit; toen ik wél een relatie had hield ik ook niet zo van kerst.....althans niet in de traditionele zin......

Mijn leukste kersten waren tóch wel als ik op reis was; dat er niets hoeft; maar er gewoon iets mag ontstaan.....

Niet meedoen in dat burgelijke; is het misschien wel........ De Rebel die haar eigen weg loopt...... én nog steeds voel ik dat wel zo....ook zonder verdoving. Toch ga ik wél kerst vieren in traditionele zin dit jaar.... Een deel in mij zegt het liever af; en een ander deel vindt dat het aan haar verplichting heeft te voldoen. 

Nu is het wel zo dat ik vantevoren al een hoop drama verzin; en uiteindelijk valt het meestal wel mee.....

Nou ja; Hopplakee op die Arreslee naar Drenthe toe; kerst het feest van het licht in de duisternis...... Soms speelt die drama zich af in mijn hoofd; met alle ellende vandien; gewoon gaan; en ervaren wat de kerst met mij doet. Ik weet dat mijn moeder het erg fijn vindt dat we als familie samen zijn.....  En alleen daarvoor zet ik mijn kerstmuts wel even op.......;)

Niet; wat wil ik? Maar wat wil er? Dat is een zin die ik leerde bij het programma van de Miracle Roadmap. En ook wel een zin die naar voren komt in de 12 stappen. Mijn IK kan nogal dominant aanwezig zijn; met veel tromgeroffel; soms is een beetje Nederigheid ook niet verkeerd.....

Toch huist die Rebel ook wel in mij; die zegt: kom: we gaan het precies doen zoals het niet ¨hoort¨..... En ook daar geef ik zo nu en dan gehoor aan.... de innerlijke stem; het volgen van mijn compas....... Want dat is vaak niet het pad van de ¨meeste mensen¨.....

Maar eerder: de reis van de Held.....  Nu ik dit zo schrijf; protesteerd mijn innerlijke ctiticus meteen.....nou; nou; je maakt jezelf lekker belangrijk ! 

Wat het ook is...... ¨gewoon¨maar beginnen......ook als er weerstand is.... dwars door die weerstand heenbewegen.... voorbij de schaamte & stigma gaan.... Daar waar het vredig is; daar waar het licht schijnt; daar waar er liefde <3 is; geen oordeel; gewoon pure verbinding; jezelf mogen zijn in alle vrijheid.....

Een Zalig kerstfeest alvast..... wat je ook doet......! 

                                    Deze Sobere Santa gaat de uitdaging aan met : ZIJN .......

# Gevoelssurfend door de sneeuw; onverdoofd & glashelder.......

                                    <3